K.

Kanker. Dat was de conclusie van het telefoongesprek met de dermatoloog, om het resultaat van mijn laatste huidbiopsie mee te delen. Zelf gebruikte ze niet die naam, maar er zijn veel manieren om hetzelfde te zeggen. Dat de cellen die ze hebben onderzocht toch niet goedaardig blijken te zijn. Dat ik een huidlymfoom heb. Mycosis fungoides, zo heet het officieel. Dat mijn witte bloedcellen aan het woekeren zijn in mijn huid. Dat er gedacht wordt aan bestraling. Allemaal verschillende manieren om dat ene woord te omzeilen. Maar het effect blijft hetzelfde.

Ik heb dus een vorm van huidkanker. En neen, geen melanoom (het type huidkanker dat je krijgt door teveel te gaan zonnen en waardoor je huidcellen als het ware “ontsporen”). In mijngeval is het een “cutaan T – cel lymfoom”. Wat zoveel wil zeggen als de witte bloedcellen (T – lymfocyten) die gaan woekeren in de huid. Niks te maken met blootstelling aan de zon, geen idee waar het wel mee te maken heeft. Brute pech, dat is zowat het enige dat ik kan bedenken.

Dodelijk, die kanker van mij? Neen, normaalgezien niet. In eerste instantie zal men proberen om via UVB – therapie de aangetaste zone zoveel mogelijk onder controle te krijgen. En dan kijken we verder. Statistisch gezien is de kans groot dat alles in orde komt. Statistisch gezien was de kans quasi onbestaande dat ik dit zou krijgen. We zullen dus wel zien wat de toekomst brengt.

Het ziet er dus naar uit dat ik in eerste instantie gespaard ga blijven van de horrorverhalen waar men doorgaans aan denkt als men aan kanker denkt. Als de huidige behandeling aanslaat, zal ik weinig bijwerkingen hebben en er vanaf komen met 3 maanden 3 keer per week 30 km heen en terug te rijden voor een behandelingsessie van maximaal 10 minuten. Dan zou ik gespaard kunnen blijven van bestraling, en is de kans ‘statistisch gezien’ klein dat de k-ziekte zich zal uitbreiden. Geruststellend dus. Wil dat zeggen dat ik gerustgesteld ben? Neen, absoluut niet. Het is geen fijn idee dat er iets in je lichaam is dat op hol slaagt, en dat men geen idee heeft waarom. Het zorgt voor een onzekerheid die ik nog niet eerder heb gevoeld. Iedereen weet dat er geen garanties zijn, maar dat weten is nog iets anders dan met je neus op de feiten gedrukt te worden. Maar ik moet een keuze maken. En ik heb op dit moment geen andere keuze dan vertrouwen in de dokters, en de controle over de situatie uit handen te geven. Niet simpel, voor een controlefreak als ik. Een goede oefening in mindfulness, dat zal ik de komende maanden zeker kunnen gebruiken. En verder, duimen maar… Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *