De tijd vliegt…

Gisteren was het 18 februari. Dat wil zeggen: nog exact 3 maanden voor ons Elise 2 jaar wordt. En vandaag zat er informatiefolder in de brievenbus in verband met de inschrijvingen voor de kleuterschool. Waar we haar dus op 1 april moeten gaan inschrijven.

Kleine meisjes worden groot….

Ik moet mezelf even wakker schudden: ons meisje wordt echt wel groot. Soms valt mij dat enkele weken totaal niet op, om dan ineens op een dag het gevoel te hebben dat ze plots duizend keer meer kan dan de weken ervoor.
Zo komt er bijvoorbeeld veel meer gebabbel uit dan enkele weken geleden: als we samen naar tv aan het kijken zijn, benoemt ze de meest willekeurige dingen die ze ziet met een enthousiasme waar je alleen jaloers op kan zijn: als ze plots een maan ziet verschijnen springt ze recht en roept ze “MAAN!!!!” alsof dat de eerste keer is dat ze getuige is van dat wereldwonder. Als ze diezelfde maan 5 minuten later terug ziet, is haar enthousiasme nog geen tikkeltje verminderd. Prachtig toch, hoe ze zo onbevangen verwonderd kunnen zijn 🙂
Ze begint ook veel meer te kunnen: haar yoghurtjes eet ze zelf op (dat deed ze eigenlijk al langer, maar nu wordt er veel minder gesmost 🙂 ), ze bouwt torens met DUPLO en kookt feestmaaltijden met haar keukenspeelgoed, … En ze wandelt graag: dit weekend heeft ze een wandeling van 1km gedaan langs verschillende speeltuintjes, en dat zonder al te veel problemen. Terwijl ze nog niet zo lang geleden moe was als we tot bij mijn ouders gingen (150 meter…).

Ze begint ook steeds meer de betekenis van het woordje “neen” te begrijpen. Niet zozeer het woordje “neen” dat mama en papa gebruiken, dat is iets wat indien mogelijk genegeerd wordt. Maar de “neen” die ze zelf uitspreekt, die komt meestal heel gemeend vanuit het diepste van haar hart. Want nee mama, ik wil helemaal mijn schoenen niet aandoen om te gaan wandelen, ik ben net een toren aan het bouwen samen met mijn papa. En neen mama, ik heb geen zin om mijn pyama aan te doen, want ik wil nog een beetje verder proberen om mijn pop zelf een propere pamper aan te doen. Het zijn maar een paar voorbeelden van wat het woordje “neen” bij haar kan betekenen. Gelukkig krijgen we ze, als we zelf rustig blijven en een beetje geduld hebben, nog wel zover dat ze naar ons luistert: ineens pyama aandoen werkt niet, maar als we een filmpje op BabyTV opzetten en een paar keer herhalen dat na afloop van dat filmpje het tijd is om de pyama aan te doen, lukt het meestal zonder problemen. Maar goed, ik maak mij geen illusies: dat zal niet blijven duren. En mama en papa zullen niet elke keer de tijd blijven hebben om dingen die ze moet doen aan te kondigen door schaamteloos misbruik te maken van de beperkte duur van de filmpjes op BabyTV. Maar goed, hoop doet leven. En één ding is zeker: mijn hartje smelt als ik denk aan hoe groot ze al geworden is, en wat een fantastisch wezentje we op de wereld hebben gezet 🙂

2 gedachten over “De tijd vliegt…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *